من خسته ام و خسته از این روزگار پست

از قیل و قال مردم بی درد (وحشی) خود پرست

خاتون قصه های من امشب چه زود رفت

در یک غروب خسته ی این آسمان مست

دارا کتاب قصه ی خود را گشوده است

سارا غریب مانده و ...... طفلک دلش شکست

«گاهی دلم برای خودم تنگ می شود»

فریادهای زخمی من مانده در الست

فرهاد بغض می شد و ... هر دفعه بی صدا

شیرین تر از نگاه زلالش که می شکست

نفرین به واژه واژه این شعر نا امید

لعنت به های و هوی کلاغان خودپرست

محمد ذوالفقاری

ای اهل زمین....چند روزی است آسمان دلم از دستتان بارانی است..عشقتان ارزانی خودتان

شب از شبهای پائیز است هوا قدری است بارانی

پری قصه های من به پیش من نمی مانی؟؟؟

هوای خانه ام امشب صفای دیگری دارد

بیا یک قطره باران شو در این جمع غزلخوانی

نگاهم کن غزلبانو که دریا می شوم امشب

اگر این ساحل غم را کنی دریای طوفانی

چه غوغا می شود امشب کنار چشم بیمارم

رسانم من دو دستم را بر آن زلف پریشانی

وصدها بوسه خواهم زد بر آن لبهای نوشینت

که بوی یوسفم آید در این صحرای کنعانی

                                 محمد ذوالفقاری

دوباره زهر حقارت نصیب ما شده است

و ضجه های شبانه چه بی صدا شده است

نمی وزد به زمین بوی آدمیزادی

چرا که ذهن زمین هم پر از خطا شده است

دوباره قصه تکراری خوارج دون

و آیه آیه قرآن که بی بها شده است

تمام ناله مجنون عصاره اش این بود

که نام نامی لیلی به زیر پا شده است

سموم آفت دنیا زبانه می گیرد

حضور حضرت شیطان چه با صفا شده است!!!!!!!

غروب تلخ جدائی برایمان سهل است

که کیسه های پر از زر عزیز ما شده است

چه می شود که بیائی امیر کشور عشق

که زهد شیعه و سجاده بر فنا شده است

فقط برای همین باورش کمی سخت است

تمام رکعت عشقم پر از خدا شده است!!!!!

محمد ذوالفقاری